หนังสือชื่อ : เชิญรับแมวเป็นยาที่เคาน์เตอร์ด้านหน้าได้เลยครับ
ผู้แต่ง : อิชิดะ โช
ผู้แปล : อาคิรา รัตนาภิรัต
สำนักพิมพ์ : Piccolo
เป็นเรื่องเกี่ยวกับโรงพยาบาลจิตเวชลึกลับแห่งหนึ่งในเมืองเกียวโต ที่คนไข้รู้จักแบบปากต่อปาก ทางเข้าก็ลึกลับ อยู่บนชั้นห้าของอาคารเก่าๆ หลังหนึ่ง ประตูคลีนิกก็หนัก ซอยทางเข้าก็มืดๆ ไม่มีไฟ ในคลีนิคมีแค่หมอหนึ่งคน กับพยาบาลสวยๆ อีกหนึ่งคน คนไข้ที่มาหา ขากลับได้รับแมวให้ไปเลี้ยงชั่วคราวแทนที่จะเป็นยารักษาโรค
หนังสือมีทั้งหมด 5 บท เป็นเรื่องของคนไข้แต่ละคนที่มีเหตุให้ต้องมาหาหมอ ไม่ว่าจะเป็นพนักงานบริษัทตลาดหลักทรัพย์ที่เครียดจากที่ทำงาน เนื่องจากหัวหน้ากดดันให้ทำยอด แต่ก็ไม่กล้าลาออก เลยมาหาหมอ หมอก็จ่ายแมวให้หนึ่งตัว พอได้แมวมา ตอนแรกก็คลายเหงา เพราะเขาอยู่คนเดียว เลยมีเรื่องให้ยิ้มได้ แต่พอวันถัดมาเท่านั้นแหละ ...กลายเป็นว่าแมวไปฉีกทำลายเอกสารสำคัญ เขาก็เลยแอบไปขอให้ฝ่ายบัญชีออกเอกสารให้ใหม่ ไม่งั้นหัวหน้าเอาตาย ก็กลายเป็นว่าเอกสารนี้ไม่ได้ออกโดยฝ่ายบัญชี ชักมีกลิ่นไม่ชอบมาพากล พอหัวหน้ารู้เรื่องเข้าก็โกรธ และตะโกนไล่เขาออก
เขาจะเอาแมวไปคืน แต่ไปๆ มาๆ แมวดันไปข่วนรถเจ้าของบริษัทก่อสร้างเข้า ทำให้ต้องรับผิดชอบจ่ายค่าซ่อม แต่เมื่อเงินไม่มี งานก็ไม่มี ก็เลยต้องใช้แรงหักค่าซ่อมเอา
ความผูกพันกับบริษัทใหม่ เพื่อนร่วมงานใหม่ก็ดี สุขภาพก็ดีขึ้น ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นโดยมีแมวเป็นตัวต้นเรื่อง
หรือเรื่องพนักงานบริษัทคอลเซ็นเตอร์ที่เครียดกับพนักงานหญิงคนใหม่ที่ย้ายมา เครียดกับการทำตัวไนซ์กับทุกคนจนเขารู้สึกรำคาญ รวมถึงความรู้สึกว่าตัวเองเป็นคนนอก เพื่อนร่วมงานส่วนใหญ่เป็นผู้หญิง พออยู่ที่บ้าน ก็รู้สึกว่าตัวเองเป็นส่วนเกินของครอบครัว ..พอมาหาหมอ หมอก็จ่ายแมวให้มาเลี้ยง ...กลายเป็นว่า บ้านที่ต่างคนต่างมีมุมของตนเอง ตอนนี้ทุกคนก็มารวมกัน มาเห่อแมวของเขา ลูกสาวที่ไม่ค่อยคุยกับเขาก็คุยกับเขามากขึ้น เพื่อนร่วมงานคนใหม่ที่เขารู้สึกรำคาญ ตอนนี้ก็ไม่ได้น่ารำคาญขนาดนั้นแล้ว
ตอนที่ชอบที่สุดคือบทที่สามค่ะ ที่ เมกุมิ พาลูกวัยสิบขวบมาหาหมอ เหมือนเป็นค่านิยมสมัยนี้ที่ให้ลูกได้คุยกับจิตแพทย์เพื่อได้ระบายความเครียด หมอก็เลยจ่ายแมวมาให้หนึ่งตัว และแมวตัวนั้นหน้าตาเหมือนแมวที่แม่เคยอยากจะเลี้ยงสมัยเด็กๆ ...เมื่อสามสิบปีที่แล้ว ...เมกุมิกับเพื่อนอีกสองคนเจอลูกแมวสามตัวถูกทิ้งไว้ในลัง เพื่อนแต่ละคนเลยรับเลี้ยงแมวคนละตัวโดยยังไม่ได้ถามผู้ปกครอง พอแม่ของเธอเห็น ก็ห้ามเด็ดขาดไม่ให้เลี้ยง และให้เอาแมวกลับไปไว้ที่เดิม (เลี้ยงไม่ไหวค่ะ แม่กำลังตั้งท้องลูกคนที่สาม บ้านก็แคบๆ แม่คงรับมือทั้งทารกที่จะเกิดใหม่ ลูกวัยเด็กวันซนอีกสองคน กับแมวอีกตัวไม่ไหว)..นี่เป็นความรู้สึกผิดที่เมกุมิมีเสมอมา และความบังเอิญคือแมวตัวที่หมอจ่ายให้มานั้น หน้าตาเหมือนแมวตัวนั้นยังกับแกะ
เมกุมิเลยได้เรียนรู้ว่า ลูกสาวของเธอนั้นโตและมีความคิดอ่านที่ดีแล้ว เธอกำลังพลาดช่วงเวลาสำคัญที่ได้อยู่กับลูกไป ที่ผ่านมาเธอไม่เคย "ฟัง" ลูกอย่างจริงจัง เอาแต่ตำหนินำไปก่อนเสมอ
---
อ่านได้สนุกๆ คลายเครียดค่ะ มีปมเรื่องที่มาของคลีนิกแห่งนี้ และหมอกับพยาบาลนั้นคือใคร เป็นปมแบบไม่เฉลย ให้คนอ่านคิดเอง แต่ชี้นำค่ะ ไม่น่าจะเดาผิด
